هوا گرم بود. بیمارستان، بهداشت و پانسمان مناسب نداشت. پایم تا ران توی آتل بود. پانسمان هم نمیشد. دوسه ماه که گذشت، کرْمهای سفید ریزی از درون آتل بیرون آمدند. حالا دیگر پایم کرم افتاده بود. ناچار شدم بدون تجویز پزشک، آتل را باز کنم.

چند ماه در بیمارستان بودم. حالا دیگر زخم پایم خوب شده بود. مرخص شدم. وقتی به آسایشگاه آمدم عراقیها به یکی از اسرا تیغ دادند تا ریشم را بزند. هم تیغ میزد هم صحبت میکرد. اما من با او حرف نمیزدم. کارش که تمام شد وسایلش را جمع کرد و رفت. بعدا یکی از رفقا به من گفت: حواست باشد او جاسوس است!

برای عراقیها جاسوسی میکرد. در ضمن، تخیلاتی هم داشت که به عنوان خبر برایشان تعریف میکرد. مثلا برای اینکه هیجان کار را بالا ببرد گفته بود بچهها قاشق تیز کردهاند تا نگهبانها را بکشند! عراقیها هم ترسیده بودند. آسایشگاه را بههم میریختند. بچهها را بازرسی میکردند و کتک میزدند. وقتی فهمیدند دروغ گفته، شکنجهاش کردند. خدایا از گناهانش درگذر! +نوشته شده در سه شنبه ۱ اسفند ۱۴۰۲ ساعت ۲:۳۹ ق.ظ&nbspتوسط اشرفی | 

شاگرد سلوکی مرحوم ملاحسینقلیخان همدانی بود.
فرمود: گریه که میکنید سرتان را بالا بگیرید.
پیکر مرحوم ملاحسینقلیخان همدانی را در حرم امام حسین به خاک سپردند.
پیکر مرحوم میرزاجوادآقا را در قبرستان شیخان قم
رحمة الله علیها...

ساعتی از شکر او ما مگس میراندیم مولوی

که چشمۀ محبت بود و پدرم که چاه حکمت!

تلاش کردم دستم به ولیّ كاملی برسد؛ اما پیدا نکردم. تنها و بیچاره و مضطر ماندم. سر به بیابان و كوههای اطراف قم گذاشتم، صبحها میرفتم و عصرها برمیگشتم تا اینكه پس از چهل پنجاه روز تضرّع و توسّل وقتی اضطرار و بیچارگیام به اوج رسید و خواب و خوراك را از من گرفت، ناگهان پردهها از جلوی چشمم کنار رفت. +نوشته شده در یکشنبه ۳ دی ۱۴۰۲ ساعت ۶:۶ ق.ظ&nbspتوسط اشرفی | 

سید عبدالحسین دستغیب، سید محمدحسین حسینی طهرانی، شیخ عباس قوچانی و محمداسماعیل دولابی از شاگردان او بودند. جنازهاش را به قم منتقل کردند و در جوار امامزاده علی بن جعفر الصادق دفن نمودند. تخلصش فانی بود و اشعاری از او باقی است. سیر و سلوک را بدون استاد طی کرد. از شهرت گریزان بود. فرمود اگر تراشیدن ریش حرام نبود ریشم را میتراشیدم تا کسی مرا نشناسد. از وجوهات استفاده نمیکرد. درآمدش از طریق معاملات تأمین میشد. معتقد بود ذکر بدون توجه قساوت قلب میآورد. +نوشته شده در یکشنبه ۳ دی ۱۴۰۲ ساعت ۷:۹ ق.ظ&nbspتوسط اشرفی | 

روز عاشورا در حالی که خون از بدن مبارک امام حسین جاری بود، فرزندش امام سجاد را به سینۀ خود چسباند و این دعا را به او تعلیم داد.بِحَقِّ يس وَالْقُرْآنِ الْحَكِيمِ، وَبِحَقِّ طهٰ وَالْقُرْآنِ الْعَظِيمِ، يَا مَنْ يَقْدِرُ عَلَىٰ حَوائِجِ السَّائِلِينَ، يَا مَنْ يَعْلَمُ ما فِي الضَّمِيرِ، يَا مُنَفِّساً عَنِ الْمَكْرُوبِينَ، يَا مُفَرِّجاً عَنِ الْمَغْمُومِينَ، يَا راحِمَ الشَّيخِ الْكَبِيرِ، يَا رازِقَ الطِّفْلِ الصَّغِيرِ، يَا مَنْ لَا يَحْتاجُ إِلَى التَّفْسِيرِ، صَلِّ عَلَىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَافْعَلْ بِي كَذا وَكَذا...پادکست +نوشته شده در یکشنبه ۳ دی ۱۴۰۲ ساعت ۱۲:۴۵ ب.ظ&nbspتوسط اشرفی | 

علاقه و اشتیاق ادیب به علم و تدریس چنان بود که هیچ روز تدریس را ترک نمیکردند. به ولادتها و وفیات هم چندان اعتنا نداشتند، میفرمود: احترام امام و پیغمبر برای علم آنها است. ترک علم چه معنی دارد؟ اگر برای ولادت و وفات خواسته باشیم تعطیل کنیم صد و بیست و چهار هزار پیغمبر داریم، صد و بیست و چهار هزار وصی داریم. در هر روز چند تا پیغمبر و وصی از دنیا رفته، پس دیگر نباید درس بخوانیم!ادیب نیشابوری استاد ادیبان معاصر، به کوشش قدرت الله عفتی و سیدرضا حسینی امین، صفحه ۲۴، [اینجا] [PDF]تعطیلات ابوریحان بیرونیتعطیلات نوروزی شهید رجایی +نوشته شده در پنجشنبه ۱۷ فروردین ۱۴۰۲ ساعت ۲:۳۰ ق.ظ&nbsp توسط اشرفی | 

اولین نوۀ پیامبر؛ اولین فرزند امام علی و فاطمۀ زهرا؛ هفت سال از عمرش را همراه پیامبر بود، هفت ماه خلیفه و ده سال امام؛ ۲۰ بار پیاده به حج رفت؛ دو بار تمام اموالش را در راه خدا بخشید؛ سه بار نیمی از اموالش را به نیازمندان داد؛ امام حسن مجتبی کریم اهلبیت است. امروز ولادت امام کریم است؛ نمیخواهم کام شیرینتان را تلخ کنم اما همین امام کریم، فرماندۀ سپاهی هم هست که نفاق تا اعماق صمیمیترین یارانش نفوذ کرده و جاسوسان بنی امیه تا خلوت خانۀ او محرم شدهاند. [اینجا]عید میلاد امامیاست در این ماه عظیمکه کریم است کریم است کریم است کریم [اینجا] +نوشته شده در پنجشنبه ۱۷ فروردین ۱۴۰۲ ساعت ۱۱:۳۹ ق.ظ&nbsp توسط اشرفی | 

بهلول در کتاب خاطرات سیاسیاش میگوید: به همسرم گفتم، مرا به کابل خواستهاند. یقین دارم که اعدام یا حبس ابد خواهم شد. اگر میخواهی تو را طلاق میدهم، چنانکه زن ایرانی خود را در وقت خطر طلاق دادم؛ اگر میخواهی با پدر و مادر خود باش تا سرنوشت من معلوم شود؛ اگر هم میخواهی با من بیایی، از طرف من مانعی نیست.گفت: همسر ایرانیات خودش طلاق را انتخاب کرد. من نیز او را برای این تصمیم سرزنش نمیکنم چون میدانم او را دوست داری؛ ولی من، نه طلاق میخواهم، نه بهخانۀ پدری برمیگردم؛ بلکه همراه تو میآیم و از تو پشتیبانی میکنم. اگر مرا با خود نبری، پیاده یا سواره به دنبال تو میآیم، تا بدانم چه بر سرت خواهد آمد. سعادت من در این است که خودم را در راه تو قربانی کنم. این سخنان را گفت و برای خداحافظی نزد پدر و مادرش رفت. رئیس پلیس از همسرم خواست که نزد خانوادهاش بماند؛ گفت: این شیخ دیگر برای تو شوهر نخواهد بود زیرا یا اعدام میشود یا حبس ابد! همسرم در پاسخ گفت: تو هنوز بچهای! میخواهی به من درس بدهی!؟خاطرات سیاسی بهلول، شیخ محمدتقی گنابادی معروف به شیخ بهلول، صفحه ۲۲۵، برداشت آزادهمسر ایرانی بهلول +نوشته شده در پنجشنبه ۱۷ فروردین ۱۴۰۲ ساعت ۱۰:۲ ب.ظ&nbsp توسط اشرفی |